Glo in Jesus en jy sal lewe, al het jy ook gesterwe

PRETORIA-MARANATA, 21 Februarie 2016 AD, 10:15 (nagmaal)

Votum

Seën

Ps 122:1

Wet

Ps 122:2

Gebed

Nagmaalsformulier

Gebed (afgesluit met die sing van die Onse Vader)

Apostoliese Geloofsbelydenis (sing) (tafel in gereedheid)

1e tafel: Skriflesing: Johannes 11:1-23; Ps 146:3

2e tafel: Skriflesing: Johannes 11:23-44; Ps 146:4

3e tafel: Lofverheffing; Ps 146:8

Teks: Johannes 11:25

Preek

Ps 138:2

Gebed

Kollekte

Ps 138:4

Seën

Preek: Johannes 11:25

Aan die een kant is dit in die tyd waarin ons lewe, nie so moeilik om te sterf nie.

Danksy die tegniek en die mediese wetenskap is daar pynbestrydingsmiddele wat sorg dat baie mense deesdae kan inslaap sonder dat hulle ondraaglike pyne hoef te ly.

Maar aan die ander kant is dit in ons tyd vir baie mense juis ook moeiliker om te sterf.

En dit is dieselfde tegniek, die geweldige vooruitgang van die wetenskap, wat gesorg het dat baie mense se geloofsekerheid begin skade ly het.

Die wetenskap self het ‘n geloof begin word.

Baie mense kan nie meer in God glo nie, en vertrou net op die wetenskap.

Dit maak die sterwensproses weer soveel moeiliker.

Mense het nie meer die sekerheid wat die Bybel gee oor die lewe na hierdie lewe nie.

Mense het so op die wetenskap begin vertrou, dat hulle blind geraak het vir ander werklikhede.

Dat daar naas die wette van die wetenskap ook nog ander wette ‘n invloed het op aarde.

Dink aan die wette van die liefde.

Kan die liefde deur die wetenskap voorspel word?

Nee, ware liefde bestaan juis daarin dat dit iets is wat indruis teen alle verwagtings in.

Wetenskap het geen houvas daarop nie.

En dieselfde geld vir die wette van die geloof.

Mense het blind geword vir die feit dat, behalwe vir die wonders van die tegniek, daar nog baie meer wonders op aarde gebeur.

Vandag staan ons stil by die wonder van die geloof.

Ek preek u, vanuit hierdie teks, die wonder van die geloof.

Tema: Glo in Jesus en jy sal lewe, al het jy ook gesterwe

Ons het gelees dat Jesus berig ontvang het dat Lasarus ernstig siek was.

Dat hy selfs op sterwe gelê het.

Jesus se reaksie op die berig van Lasarus se siekte was soos volg:

“Hierdie siekte is nie tot die dood toe nie, maar tot die heerlikheid van God, sodat die Seun van God daardeur verheerlik kan word.” (Joh 11:4)

‘n Rukkie later lees ons in vers 14 dat Jesus daarvan op die hoogte was dat Lasarus ondertussen gesterf het.

Hy sê daaroor: “Lasarus is dood. En Ek is bly om julle ontwil dat Ek nie daar was nie, sodat julle kan glo.” (vers 15)

Vervolgens merk Thomas bietjie lakoniek op: “Laat ons ook gaan om saam met Hom te sterwe.” (vers 16)

Jesus het naamlik nou vertrek rigting Jerusalem, waar die owerpriesters en Skrifgeleerdes Hom gesoek het om Hom dood te maak.

Hierdie opmerking van Thoms is ‘n uiting van sy kleingeloof, iets wat hy eers sou oorwin, nie na die opwekking van Lasarus nie, maar eers na Jesus se eie opstanding, toen hy met sy eie hande die littekens van Jesus se wonde mog betas.

Bietjie verder lees ons in vers 17 dat Lasarus alreeds vier dae in die graf was toe Jesus daar aankom.

Martha het haar Heiland hieroor verwyte gemaak.

“Here, as U hier gewees het, sou my broer nie gesterf het nie.” (vers 21)

Jesus reageer hierop deur te sê: “Jou broer sal opstaan”.

Martha dink dat sy Hom verstaan:

“Ek weet dat hy sal opstaan in die opstanding in die laaste dag.” (vers 24)

Waarop Jesus haar antwoord: “Ek is die opstanding en die lewe, wie in My glo, sal lewe al het hy ook gesterwe; en elkeen wat lewe en in My glo, sal nooit sterwe tot in ewigheid nie.” (vers 25-26)

Gemeente, wat bedoel Jesus eintlik met hierdie mooi woorde?

Dis belangrik om te besef dat dit hier eintlik oor twee dinge gaan.

Die eerste is die feit dat Jesus binnekort Lasarus uit die dood gaan opwek.

Hy weet dit.

Die ander mense weet dit nog nie.

Die meeste van hulle dink nie eers daaraan as ‘n opsie nie, want hulle ag dit onmoontlik.

Dit is die eerste.

Maar die tweede, dit is waaroor dit vir Jesus eintlik gaan.

Naamlik dat Hy hierdie geleentheid wil gebruik om iets te leer vir kleingelowige mense.

By kleingelowiges dink ons aan iemand soos Thomas, met sy skeptiese opmerkings.

Ons dink ook aan Maria en Martha, wat wel glo in die opstanding op die jongste dag, maar verder kom hulle nie.

Ons kan ook aan onsself dink.

En wat die Here Jesus vir ons, kleingelowiges, hier wil leer is wat so duidelik in ons teks staan:

“Ek is die opstanding en die lewe”.

Of anders gesê: as jy by Jesus is, hoef jy nie bang te wees vir die dood nie.

As jy by Jesus is, dan hoef jy die dood nie eers mee te maak nie.

Jesus sê: “wie in My glo, sal lewe al het hy ook gesterwe”.

Vervolgens vra Jesus ter bevestiging: Martha, glo jy dit, wat Ek nounet gesê het?

En Martha antwoord dan:

”Ja, Here, ek glo dat U die Christus is, die Seun van God, wat in die wêreld sou kom.” (vers 27)

Met hierdie antwoord beaam sy nie direk die woorde van Jesus nie, maar ons hoor wel in haar woorde ‘n vertroue, naamlik dat Jesus ‘n baie besondere man is, en dat mens dus baie besondere dinge van Hom kan verwag.

Daarna lees ons dat hoe Maria by die gesprek betrek word.

En daarna dat dit vir hulle aldrie net te veel geword het.

Die emosies het hulle oormeester.

Hulle moes almal huil, Jesus ook.

Vervolgens gee Jesus opdrag dat die steen voor die grafspelonk weggerol moet word.

In ou-Israel was die grafte altyd uitgekapte kamers in die rots, in ‘n spelonk.

Martha het egter nog tussenbeide gekom om te waarsku: “Here, hy ruik al, want hy is al vier dae dood.” (vers 39)

In Israel was dit die gewoonte om ‘n oorledene dikwels al op die dag van sy sterwe te begrawe.

Dit is ‘n warm klimaat, en hulle het nog nie koelkamers en sulke dinge gehad nie.

Tog gaan Jesus voort.

En in vers 40 kom ons agter wat eintlik Jesus se bedoeling was.

Nie in die eerste plek om Lasarus uit die dood terug te bring nie, maar in die eerste plek is sy aandag gerig op die kleingeloof van die mense rondom Hom.

Thomas, die dissipels, Martha en Maria, alle toeskouers.

Hy sê in vers 40: “Het Ek nie vir jou gesê, as jy glo, sal jy die heerlikheid van God sien nie?”

Daarna word die steen weggerol, en Jesus het ‘n gebed tot sy Vader in die hemel uitgespreek.

“Vader, Ek dank U dat U My verhoor het; en Ek het geweet dat U My altyd verhoor, maar ter wille van die skare wat rondom staan, het Ek dit gesê, sodat hulle kan glo dat U My gestuur het.” (vers 41-42)

Daarna het Jesus bevel gegee dat Lasarus buitentoe moes kom.

En, soos ons gelees het, met sy hande en voete nog met grafdoeke vasgebind, en ook sy gesig wat nog toegedraai was met ‘n doek, het hy uitgekom.

Ons kan verder in die Johannesevangelie lees dat die berig van sy opstanding soos ‘n vuurtjie versprei het.

Van heinde en verre het mense na die dorpie Betanië gekom om Lasarus te bekyk.

Hulle het nie net gekom om na Jesus te luister nie, maar ook om ‘n glimps op te vang van Lasarus, wat teruggekeer het uit die graf.

En baie van hulle het tot geloof gekom as gevolg van hierdie daad van Jesus.

Nou is dit vir ons vandag belangrik dat ons, as ons na hierdie geskiedenis luister, besef met watter bedoeling Jesus dit laat gebeur het.

Dit het uiteindelik nie primêr oor die opwekking van Lasarus gegaan nie.

Maar dit het gegaan oor die geloof van die mense daaromheen.

En dit gaan ook oor jou en my geloof, omdat ons ook aanskouers van hierdie wonder is.

Nie letterlik nie, maar omdat dit in die Bybel opgeteken is en ons hierdie geskiedenis vandag gelees het.

Soos ek genoem het, dit het nie primêr oor die opwekking van Lasarus gegaan nie.

Laat ons nugter wees, nadat Lasarus uit die graf teruggekeer het, ‘n tweede kans gekry het, is dit tog ‘n feit dat hy daarna nie ewig bly lewe het nie.

Ons weet nie hoe lank Lasarus daarna nog gelewe het nie.

Daar is berigte uit die kerkgeskiedenis dat Lasarus later lidmaat was van die eerste Christelike kerk na Pinkster.

Daar is ook berigte dat Lasarus, nadat die groot vervolging uitgebreek het teen die Christene in Jerusalem – ons lees daaroor in Handelinge – Paulus, toe nog Saulus – het daaraan deelgeneem – daar is berigte dat Lasarus toe ook gevlug het, en wel na die eiland Cyprus.

‘n Eiland wat relatief naby aan die kus van Israel lê.

Daar, op daardie eiland, waar in daardie tyd nog veel meer Jode gewoon het, het hy toe gaan woon en die Evangelie daar uitgedra.

Waaroor dit nou gaan, is dat Lasarus miskien na sy opwekking nog ‘n hele klomp jare, dalk dekades, geleef het.

Maar tog het hy op ‘n stadium weer gesterf.

En toe hy vir die tweede keer gesterf het, toe was die Here Jesus nie liggaamlik by hom soos die eerste keer nie, ook nie vier dae later nie.

Moet mens daarom tot die slotsom kom dat Lasarus uiteindelik, behalwe vir die lewensverlenging, niks hierby gebaat het nie?

Nee.

En dit leer ons as ons fokus op die eintlike bedoeling van ons Heiland met hierdie wonder.

Sy bedoeling, nie net vir Martha en Maria en Lasarus nie, maar ook vir jou en my.

Wat Jesus wou duidelik maak met sy wonder om Lasarus op te wek, is dit wat in ons teks staan:

“Ek is die opstanding en die lewe; wie in My glo, sal lewe al het hy ook gesterwe”.

Op grond van ‘n teks soos hierdie kan ons in die Heidelbergse Kategismus bely:

Ons dood is nie iets wat finaal is nie, ons dood is nie meer ‘n straf op die sonde nie.

Maar ons dood is ‘n deurgang na die ewige lewe.

Dit is ‘n poort waardeur ons moet gaan.

Die sondige, ellendige, gebrokene van die menslike bestaan skud ons af voor hierdie poort.

En as ons daardeur gegaan het, betree ons die volmaakte ewige geluk.

Jesus sê: wie in My glo, sal in ewigheid nie sterwe nie.

Dalk het dit u opgeval dat Jesus hier ‘n woorspeling toepas op die woord ‘dood’.

Daar is dood en dood.

Daar is ‘n sterwe in die sin van ewig verlore gaan.

Daar is ook ‘n afsterf van die ellende en gebrokenheid, ‘n poort na die volmaaktheid.

En dit is dus wat Jesus ons wil leer.

Hy het hierdie wonder van Lasarus se opstanding verrig om sy boodskap te bekragtig.

Net soos Hy ook ‘n keer vir ‘n verlamde man gesê het dat Hy sy sondes vergewe het, en om hierdie woorde te bekragtig, dus as illustrasie dat Hy in staat is om sondes te vergewe – het hy toe die verlamde man ook genees sodat hy weer kon loop.

 

Toe Lasarus destyds vir die tweede keer op sy sterfbed gelê het – ons weet nie presies wanneer nie, maar dit het ongetwyfeld gebeur – toe kon hy dus troos put uit hierdie woorde van Jesus.

Jesus is self die opstanding en die lewe.

Wie by Hom bly, sal lewe al het hy ook gesterwe.

Hierdie ryke belofte ontvang ons van ons Heiland.

Die feit dat ons hier vandag saam aan die nagmaalstafel mag sit, illustreer dat ons by Hom wil bly, dat ons in Hom glo.

Nooit kan die geloof te veel verwag nie.

Glo jy dit?

Kom ons beaam dit.

Amen.